در ميان معارف الهي، دعا و گفت و گو با پروردگار، فصل مهمي را به خود اختصاص داده است. توصيه قرآن کريم به دعا، ذکر دعاي برخي از پيامبران در اين کتاب بزرگ و وجوب خواندن سوره ي حمد در همه ي نمازها ـ سوره اي که محتواي آن گفت و گو با پروردگار است ـ نشانده ي اهميت دعا در فرهنگ قرآني و اسلامي ماسـت. دعا، نعمـت بزرگي اسـت که خدا به بنـدگان خويش بخشيـده است. بهره مندي آسان از اين نعمت بزرگ، نبايد ما را از ارزش آن غافل سازد. اين از رحمت پروردگار است که به ما اجازه داده تا در هر مکان و هر زمان و با هر زبان و در هر حالتي به گفت و گو با او بپردازيم و نيازهاي خود را با او در ميان بگذاريم. اين نعمت عبادي، آثار تربيتي مهمي نيز دارد که به برخي از آن ها اشاره مي کنيم: 1ـ بنده اي که دست به دعا بر مي دارد، ايمان خود را به پروردگار مهربان تأکيد مي کند. 2ـ چون او با خدايي که نمي بيند سخن مي گويد، ايمان به غيب را در دل خود عميق تر مي سازد. 3ـ انسان مأنوس با دعا، خود را در هيـچ لحظه اي تنها نمي بينـد و از اين رو دچـار يأس و نااميدي نمي شود. 4ـ گفت و گو با پروردگار، فشار ناشي از دلتنگي هاي زندگي دنيا را از سينه ي آدمي برمي دارد و انسان مؤمن را به ساحل آرامش مي رساند. کتاب با «با خدا سخن بگو» ضمن آشنا کـردن کـودکان با دعـا، آنان را به آسـاني اين ارتباط معنـوي توجه مي دهد و فراگيري اين نعمت الهي را به آنان يادآور مي شود.