شکر، از جمله رفتارهاي اخلاقي است که در قرآن کريم مورد توجّه قرار گرفته و آياتي چند بدان اختصاص يافته است. در سوره ي بقره، شکر را مايه ي فزوني نعمت مي شمارد و مي فرمايد: « اگر شکر گزار باشيد، من بر نعمت هايم مي افزايم». از اين اثر مهم، مي توان به جايگاه بلند شکر در زندگي مادي و معنوي انسان پي بُرد. شکر، تشکّر از خدايي است که هزاران نعمت را به ما عنايت کرده است و اين عمل، علاوه بر افزايش نعمت ها، آثار ديگري نيز در پي دارد. اوّلين اثر شکر آن است که آدمي به نعمت هاي خدا بيش تر توجّه مي کند و از اين رو، از نعمت ها بيش تر لذّت مي برد. اين احساس برخورداري از يک نعمت است که ما را خوشحال مي کند و نه صرف داشتن يک نعمت. بسيارند افرادي که در انواع نعمت ها غوطه ورند، امّا چون از داشتن اين نعمت ها بي توجهند، آنچنان که بايد از نعمت هاي الهي لذّت نمي برند و چه بسا خود را جزو محروم ترين افراد مي پندارند. انسان شاکر، وقتي از خدا تشکّر مي کند، نعمت الهي را در برابر چشم مجسّم مي سازد و احساس بهره مندي مي نمايد. اثر ديگر شکر، عمق يافتن محبّت به پروردگار است. انسان به طور فطري، کسي را که به او نيکي کرده، دوست مي دارد. مؤمن شاکر، چون در تمام لحظات زندگـي خور را بهـره مند از فيض خـدا مي بيند، محبتش به پروردگار زيـاد مي شود و اين محبّت، او را از مخالفت با حضرت حق باز مـي دارد. البتّه حقيقت شکـر در فرهنگ اسـلامي، استفاده ي درست از نعمت هاست و هرگز به شکر زباني منحصر نمي شود. انسان شاکر، چون همه ي داشته هايش را از خدا مي داند، نمي تواند نعمت مولاي مهربانش را در راه مخالفت با او به کار گيرد. کتاب «از خدا تشکّر کن» عليرغم ايجاز و اختصاري که لازمه ي کتاب کودک است، به لزوم شکر، ناتواني ما بندگان از سپاگزاري کامـل و تبيين حقيقت شکر مي پردازد و کودک مسلمان را با اين اصطلاح قرآني آشنا مي .سازد.